Column Willem Westermann: Treiterzones

Als brancheorganisatie van de evenementenbranche staan wij midden in de samenleving. Onze leden, die evenementen neerzetten  – van festivals en concerten tot sportevenementen en zakelijke producties – met alle partijen die die evenementen mogelijk maken,  brengen jaarlijks miljoenen bezoekers samen. Dat doen we met passie, creativiteit én een groeiend gevoel van verantwoordelijkheid voor onze impact op de leefomgeving. Duurzaamheid is geen modewoord voor ons, maar dagelijkse praktijk. Toch lopen wij steeds vaker vast in een wirwar van lokale verkeersmaatregelen die het organiseren van evenementen onnodig complex maken.

Neem de invoering van zero-emissiezones in steeds meer binnensteden. In onder meer Amsterdam en Rotterdam gelden inmiddels strikte regels voor bestel- en vrachtauto’s. Begrijpelijk vanuit de ambitie om uitstoot te verminderen en luchtkwaliteit te verbeteren. Maar onze sector is voor op- en afbouw afhankelijk van zwaar transport: licht, geluid, podia, hekken, aggregaten – het past niet achterop een elektrische bakfiets. Elektrificatie van het wagenpark is in volle gang, maar geschikt materieel is schaars, kostbaar en simpelweg nog niet overal beschikbaar.

Daarnaast zijn er de milieuzones, met elk hun eigen toelatingscriteria, ontheffingen en overgangsregelingen. Wat in de ene stad nog mag, is een paar kilometer verderop verboden. Alsof dat nog niet genoeg is, introduceerde Utrecht onlangs een nieuwe beperking: in bepaalde delen van de stad geldt een maximumgewicht en maximumlengte voor voertuigen, waardoor veel brancheauto’s simpelweg niet meer bij een locatie kunnen komen. Onze eigen logica is dan: als de ondergrond kwetsbaar is, zoals bij de kelders en oude werven aan de gracht: heel logisch dat er een beperking is. Maar waar een goede ondergrond is moet je toch gewoon kunnen rijden en je werk kunnen doen. Voor leveranciers betekent zo’n nieuwe maatregel extra overslagpunten, kleinere voertuigen, meer ritten – en dus paradoxaal genoeg soms méér verkeersbewegingen.

Wij begrijpen de doelen achter deze maatregelen. Ook wij willen schonere lucht, minder CO?-uitstoot en leefbare binnensteden. Veel evenementen werken al met groene stroom, herbruikbare materialen en duurzamere mobiliteitsplannen voor bezoekers. Maar de stapeling van regels, met verschillende ingangsdata, tijdvensters en geografische grenzen, maakt het werk van cultureel ondernemers bijna ondoenlijk. Een tour die langs vijf steden trekt, krijgt te maken met vijf totaal verschillende regimes. Dat vraagt niet alleen extra kosten, maar ook een bijna onwerkbare logistieke puzzel.
De impact is groot. Producties worden duurder, risico’s nemen toe en organisatoren wijken uit naar locaties buiten de centra – met alle gevolgen voor levendigheid en lokale economie. Dat kan niet de bedoeling zijn.
Wij pleiten daarom niet voor het loslaten van duurzaamheidsambities, maar voor afstemming, uniformiteit en realistische overgangstermijnen. Werk samen met onze sector, ontwikkel landelijke kaders en zorg dat maatregelen betaalbaar en uitvoerbaar zijn. Alleen zo houden we onze steden én onze evenementen toekomstbestendig.

Willem Westermann
Vereniging van Evenementenmakers
www.vvem.nl