Extreme productie onder extreme omstandigheden

Signal.Stream, het productiebedrijf van Giel de Winter en Wouter van der Pauw, trok met een veertigkoppige crew voor dertig dagen naar Colombia. Daar werden – verdeeld over twee productieperiodes – Survive Your Family en de Anti Survival Show opgenomen. Dat bracht nogal wat uitdagingen met zich mee. Ook dronepiloot Daniël de Ruiter (SkyLynx Productions) was van de partij: “Alles kwam goed, maar dit hoop ik nooit meer mee te maken.” Een gesprek over hoe in een paar dagen tijd álles kan tegenzitten…

Het begon zoals het voor Daniël de Ruiter eigenlijk zo vaak begint. Tijdens de ene productie voor Signal.Stream werd zijdelings al gesproken over een volgende klus. Daniël filmt vaak voor programma’s van het Amsterdamse productiebedrijf en dat bevalt van beide kanten goed. Nu stond uiteindelijk dus een reis naar Colombia op de planning. Twee programma’s opnemen in dertig dagen tijd. Beide programma’s met het woord ‘survival’ in de titel, maar toch compleet verschillend. “Eerst stond Survive Your Family gepland, waarbij het echt survivallen geblazen is, met veel verplaatsingen. Bij de Anti Survival Show was dat anders. Daar was een basiskamp en konden plekken verdiend worden op een luxejacht, dat je verderop in de zee kon zien liggen. Minder afzien dus, maar beide programma’s vergden ook van mij een specifieke voorbereiding.”

BEZEMKAST
Dat een goede voorbereiding niet per definitie gelijkstaat aan een soepele productieperiode, begon één dag voor vertrek merkbaar te worden. “We hadden in Colombia een broker zitten, die ons bijvoorbeeld hielp met het importeren van alle spullen. Hij belde om te vertellen dat exact één dag voor ons vertrek de regels ten aanzien van drones veranderd waren, maar waarschijnlijk zou het allemaal wel loslopen, zo was de veronderstelling. Nou, mooi niet.” Na een reis van zestien uur en een landing op het vliegveld van Cartagena, begon de ellende. “Al mijn spullen werden nagelopen. Alles opgeschreven. En toen kwam de boodschap: ‘laat maar staan meneer De Ruiter’. Al mijn drones en de rest van mijn gear werden opgeslagen in een veredelde bezemkast. Eigenlijk zo’n beetje de hele inboedel van mijn bedrijf. Omdat het weekend was – we kwamen aan op zaterdag – was ook het hoofd van de douane niet aanwezig. Er was niks wat we konden doen. De rest van de crew reisde nog zo’n vier uur verder naar het hotel, ik bleef achter op een leeg vliegveld.”

NUTTELOOS
Toen bleek dat er geen schot in de zaak zat, besloot ook Daniël door te reizen naar het hotel, normaal gesproken een autorit van vier uur. Ook dat liep even anders. “Op het lege vliegveld volgde ik het Colombiaanse nieuws niet, waardoor ik gemist had dat in delen van het land noodweer was uitgebroken, tot complete aardverschuivingen aan toe. Daar kwam ik onderweg hardhandig achter, toen ik ruim vier uur muurvast stond met de auto. Ik kon niet meer voor- of achteruit, met een haperende airco bij 35 graden.” Eenmaal aangekomen bij de rest van de crew, voelde hij zich, zo zonder zijn spullen, nogal nutteloos. In combinatie met een jetlag, de vermoeidheid na een lange reis en de zorgen om zijn kostbare spullen, waren het niet de gelukkigste uren voor de Zeewoldenaar. “Uiteindelijk kwam er ook nog een telefoontje met de mededeling dat de kans aanwezig was dat alle spullen vernietigd gingen worden. Toen brak ik echt even en trok ik me terug. Gelukkig zijn er dan andere crewleden, waaronder mijn broer, die geluidsman is, om je op te beuren. Ze haalden me uit mijn huisje. ‘Kom Daan, even knuffelen, even een drankje samen. Komt goed jongen’. Zo hielpen ze me om weer enigszins ergens licht te zien.”

INGESTORT
Door het productieteam van Signal.Stream was inmiddels ook een huurdrone geregeld, maar toen de eerste opnamedag moest beginnen, bleek zich een nieuw probleem voor te doen. “De enige brug van de hoofdweg naar het basiskamp, cruciaal voor de show, was deels ingestort. Het verkeer daaromheen stond aan beide kanten vast en dus was er weer een uitdaging voor de producenten. Het was een megaklus om de veertigkoppige crew en alle apparatuur over een rivier met een pittige stroming te krijgen via snel geregelde boten. De lokale bevolking en het productieteam hebben dat op wonderbaarlijke wijze geflikt met zijn allen.”

LAND UIT
Een dag later kwam er, terug op het vliegveld in Cartagena, beweging de goede kant op. “Al leek het daar in eerste instantie nog niet op. Er werd op alle mogelijke manieren druk uitgeoefend. Wouter en Giel wendden vanuit Nederland al hun contacten aan, van mensen in Los Angeles tot aan het Ministerie van Cultuur in Colombia. Zelf gooide ik al mijn charmes in de strijd, maar de douaniers leken niet te vermurwen. Niks was mogelijk, tot op een bepaald moment de telefoon ging. We weten nog steeds niet wie het geweest is, wellicht iemand van het ministerie, maar de sfeer veranderde direct.” Hij mocht zijn spullen meenemen onder één voorwaarde: alles moest direct het land uit.

CURAÇAO
Wat volgde was een spoedtrip naar Curaçao, het dichtstbijzijnde ‘veilige’ Nederlandse grondgebied. Daar moesten opnieuw douanehorden genomen worden, ditmaal nét voor het carnavalsweekend. “Met de hulp van de lokale productieleider Joyce Casteelen racete ik op het laatste moment over het eiland om alle documenten en stempels te regelen, voordat de kantoren om 16:30 uur sloten. Uiteindelijk kon ik daarna mijn spullen veiligstellen in het hotel dat voor me geregeld was. Een dag later vloog ik terug naar Santa Marta in Colombia, klaar om de productie te hervatten. Toen bleek overigens wel dat het halve team inmiddels buikgriep had en zelfs mensen ziek naar huis zijn gegaan.”

VERBROEDERING
Toen het werk uiteindelijk gedaan kon worden, bleken de omstandigheden zwaar. “Nu is dat wel vaker het geval, maar deze keer hadden we er dus al de nodige uitdagingen opzitten. Het was bloedheet en de muggen lieten zich nergens door wegjagen. Onze ruggen waren een soort braille geworden. Lange werkdagen, veel improviseren. Maar juist onder die omstandigheden ontstond een mate van verbroedering die ik eigenlijk nog nooit heb meegemaakt, terwijl ik toch heel wat producties heb gedraaid. Er ontstond zó’n hechte band. Het was echt een collectief en iedereen wilde een topproduct neerzetten, ondanks alle moeilijkheden die we gehad hadden. Voor het productieteam heb ik ook zó veel respect. Zij waren soms al blij met drie uur slaap, maar hebben alles steeds voor elkaar weten te krijgen. Echt niet normaal. En eigenlijk geldt dat voor iedereen die hieraan heeft meegewerkt.”

DURE LES
Tussendoor was Daniël ook nog een drone kwijtgeraakt, die hij lokaal had gekocht voor gebruik bij de productie. “Op de eerste dag dat ik dit toestel gebruikte, verloor ik het boven op een berg. Ik was ook gewoon extreem moe”, erkent hij, terugkijkend op de fout die hij maakte door de combinatie van hitte, weinig slaap en de stress van de weken ervoor. “Dat was een dure les. Het ding verdween van de radar en ik heb het nooit meer teruggezien.”

GESTROOMLIJND
De overgang naar de tweede productieperiode, die voor de Anti Survival Show, zorgde voor gekke gewaarwordingen. “Er kwamen bijvoorbeeld nieuwe mensen bij, die alle ellende van de eerste periode niet hadden meegemaakt. Ook hadden we opeens een vaste locatie en waren we blij verrast dat er op het luxejacht opeens zoiets als een cappuccinomachine was. Maar het gekste van alles was nog wel dat alles opeens snel en soepel verliep. We werden gewoon onrustig van de gestroomlijnde gang van zaken, voor ons gevoel kon dat allemaal niet kloppen na die bak ellende.”

THUIS
De verbroedering die in Colombia is ontstaan, is voor Daniël één van de mooie kanten van zijn vak. “Ik werkte daar sowieso met veel mensen waar ik vaker mee werk, maar ook met hen had ik het nog niet zo sterk meegemaakt. Al met al zijn we er met zijn allen in geslaagd om ondanks alles toch twee hartstikke mooie shows neer te zetten. Die collectieve prestatie, maar zeker ook het werk van de producenten en redacteurs. Het is echt ontzettend knap. Dat kan ook alleen maar als je onwijs goede mensen om je heen hebt.” Voor de kijkers thuis zullen de programma’s er gelikt uitzien, zonder enig idee van alles wat zich achter de schermen heeft afgespeeld. Voor Daniël en zijn collega’s blijven de herinnering aan de verbroedering en de verslaving aan het met elkaar werken onder bijzondere omstandigheden. “Daarbij is ook de steun van thuis essentieel”, geeft hij aan. “Zonder die thuisbasis was SkyLynx een heel ander bedrijf. En tijdens de zware momenten in Colombia waren het mijn vriendin en kinderen die me dankzij Starlink af en toe een duwtje in de rug gaven. Dan zit je er doorheen en hoor je aan de andere kant van de wereld je kinderen zeggen: ‘het komt wel goed, papa’. Dertig dagen Colombia… ik heb na afloop gezegd dat ik zo’n productieperiode niet nog een keer ga doen, maar eerlijk? Als het me over een tijdje weer gevraagd wordt, kan dat zomaar weer anders zijn.”